Jak wyprowadzać dwa psy bez plątania smyczy: Koniec z podwójną pracą

Wyprowadzanie dwóch psów jednocześnie to zazwyczaj kompletna katastrofa.

Wychodzisz z domu z wielkimi nadziejami, ale w ciągu trzech minut jesteś owinięty grubą nylonową taśmą niczym mumia. Twoje lewe ramię jest o dziesięć centymetrów dłuższe od prawego, psy tańczą chaotyczny taniec wokół Twoich kostek, a sąsiedzi obserwują ten cyrk ze swoich okien. Powiedzmy sobie szczerze, wyprowadzanie dwóch psów naraz może przypominać pracę na dwa etaty. Jeśli masz dość owijania nóg nylonem za każdym razem, gdy przebiegnie wiewiórka, możesz poszukać partnera do spacerów za pomocą naszej dog walking app, aby podzielić się obowiązkami. Jeśli jednak musisz iść sam, potrzebujesz systemu, który uwolni Twoje ręce i odseparuje psy od siebie.

Dlaczego spacer na dwa etaty wydaje się niemożliwy z dwiema smyczami automatycznymi

Wielu właścicieli uważa smycze automatyczne za idealne rozwiązanie. Zakładają, że zapewnienie każdemu psu pięciu metrów cienkiej linki pozwoli im na spokojne węszenie bez zderzania się. To pułapka. Smycze automatyczne nie dają żadnej fizycznej dźwigni. Gdy jeden pies wyrywa w lewo, a drugi pędzi w prawo, tracisz całą przewagę mechaniczną. Cienkie linki plączą się błyskawicznie, tworząc ciasne, niebezpieczne węzły, które mogą skaleczyć Twoją skórę lub przytrzasnąć psy. Kończy się to gorączkowym klikaniem plastikowych przycisków, podczas gdy Twoje psy kręcą się jak tani bączek.

Innym poważnym problemem ze smyczami automatycznymi jest ciągłe napięcie, jakie generują. Ponieważ mechanizm sprężynowy stale ciągnie obrożę do tyłu, Twoje psy uczą się, że ciągnięcie jest jedynym sposobem na poruszanie się naprzód. Pomnóż to przez dwa psy, a otrzymasz dwa zwierzęta nieustannie napinające obroże i ciągnące Cię ulicą. Rękojeść smyczy automatycznej jest również nieporęczna. Próba trzymania dwóch takich plastikowych uchwytów w jednej dłoni przypomina żonglowanie mokrym mydłem podczas burzy. Jeśli jeden pies szarpnie, istnieje duże prawdopodobieństwo, że upuścisz jeden lub oba uchwyty, przez co psy uciekną z głośno tłukącą się za nimi plastikową obudową, co tylko bardziej je przerazi.

To, co działa w zamian, jest zaskakująco proste. Potrzebujesz krótkich, płaskich smyczy o stałej długości. Konkretnie, smyczy o długości metra lub półtora metra, wykonanych z grubego nylonu lub skóry. Nie wybieraj smyczy dłuższych niż półtora metra. Krótkie smycze utrzymują psy w bezpośredniej strefie kontroli. Użyj dwóch różnych kolorów. Ta wizualna sztuczka pozwala natychmiast zobaczyć, co robi dany pies, nawet kątem oka. Kiedy się skrzyżują, dokładnie wiesz, którą rękę musisz przełożyć nad drugą, aby je rozplątać bez patrzenia w dół.

Twój krok do działania na ten tydzień jest prosty. Schowaj smycze automatyczne do szafy. Kup dwie różne, jaskrawe, płaskie smycze o długości metra. Wyjdź z oboma psami na szybką, trzyminutową sesję na podjeździe, aby przyzwyczaić się do wagi i długości nowego sprzętu.

Pułapka dwójnika: Dlaczego łączniki smyczy tworzą chaos

Dwójnik to pasek w kształcie litery Y, który przypina dwa psy do jednej smyczy. Brzmi genialnie. Jedna smycz do trzymania, jedna ręka wolna, zero splątań. Jednak dwójniki sprawdzają się tylko w idealnym, fikcyjnym świecie. W rzeczywistości psy to indywidualności o różnym tempie, nawykach węszenia i porach załatwiania potrzeb. Kiedy je połączysz, szybszy pies ciągnie wolniejszego. Pies, który musi zrobić kupę, zostaje szarpnięty w połowie przysiadu przez psa goniącego liść. To ciągłe, nieprzewidywalne ciągnięcie frustruje oba czworonogi, prowadząc do zrzędliwości i reaktywności na smyczy. Zamienia to zwykły spacer w frustrujące przeciąganie liny, w którym jesteś tylko pasażerem.

Dwójniki odbierają również możliwość indywidualnej komunikacji z każdym psem. Kiedy pociągasz za główną smycz, aby skorygować psa A, pociągasz również psa B. To ich dezorientuje. Nie potrafią stwierdzić, czy korekta jest skierowana do nich, czy do ich partnera. Z czasem ten brak jasnej komunikacji prowadzi do wyuczonej bezradności lub zwiększonej agresji. Jeśli jeden pies przestraszy się przejeżdżającego samochodu, może skierować swój strach na psa przypiętego tuż obok niego, wywołując bójkę, której nie będziesz w stanie łatwo przerwać, ponieważ ich głowy są zablokowane blisko siebie krótkim kawałkiem taśmy.

Zamiast tego sprawdza się metoda rozdzielonych rąk jako kotwicy. Trzymasz po jednej smyczy w każdej ręce, ale używasz swojego ciała jako centralnego separatora. Lewa ręka kontroluje lewego psa, a prawa ręka prawego psa. Trzymając je fizycznie oddzielone na szerokość tułowia, uniemożliwiasz im łatwe owinięcie się wokół siebie. Jeśli jeden pies zatrzyma się, by powąchać, możesz pozwolić tej smyczy lekko przesunąć się w dłoni, trzymając drugie ramię stabilnie, co pozwoli drugie psu iść dalej. Utrzymuje to równowagę sił w Twoich rękach, a nie na ich szyjach.

Twój krok do działania na ten tydzień to ćwiczenie trzymania jednej smyczy w każdej ręce podczas następnej sesji na podwórku. Chodź po liniach prostych i ćwicz pozwalanie jednemu psu na zatrzymanie się, podczas gdy delikatnie zatrzymujesz drugiego psa obok siebie, zachowując wyraźny fizyczny odstęp między nimi.

Iluzja chodzenia ramię w ramię

Wszyscy pragniemy tego idealnego spaceru, na którym nasze psy kłusują obok siebie w pełnej harmonii niczym konie pokazowe. Dlatego pozwalamy im chodzić tuż obok siebie. To przepis na napięcie oparte na rywalizacji. Psy naturalnie reagują na swoje zachowania. Jeśli pies A zrobi szybki krok, pies B czuje potrzebę dotrzymania mu kroku. Zanim się obejrzysz, ścigają się ze sobą, ciągnąc Cię po chodniku niczym zespół psów zaprzęgowych. Wchodzą również w swoją przestrzeń fizyczną, co prowadzi do przypadkowych potrąceń barkiem, które mogą wywołać szybką, agresywną bójkę.

Kiedy psy idą ramię w ramię, dzielą również jedno pole widzenia. Jeśli zauważą królika, oba reagują w tej samej milisekundzie. Ten jednoczesny przypływ adrenaliny jest niezwykle trudny do opanowania. Jeśli jednak idą jeden za drugim, masz ułamek sekundy na reakcję na mowę ciała pierwszego psa, zanim drugi w ogóle zauważy, co się dzieje. To małe okienko czasowe decyduje o różnicy między kontrolowaną korektą a upadkiem plackiem na twarz.

Zamiast tego sprawdza się system przesuniętych torów. Musisz przypisać każdemu psu stały tor i lekkie przesunięcie. Na przykład starszy, spokojniejszy pies idzie po Twojej lewej stronie, nieco za Twoją piętą. Młodszy, bardziej energiczny pies idzie po prawej stronie, nieco z przodu. Ta fizyczna separacja zapobiega napędzaniu się nawzajem ich energią do przodu. Oznacza to również, że nie mogą skrzyżować swoich dróg bezpośrednio przed Tobą, co jest główną przyczyną plątania się smyczy wokół kostek.

Twój krok do działania na ten tydzień to wybór strony, na której powinien znajdować się każdy pies, w oparciu o jego osobowość i rozmiar. Podczas kolejnych trzech spacerów nie pozwól im zmieniać stron. Jeśli pies A spróbuje dryfować w prawo, delikatnie zablokuj go nogą i skieruj z powrotem w lewo. Konsekwencja jest tu kluczem.

Kryzys przy silnych rozpraszaczach

Kiedy wyprowadzasz jednego psa, poradzenie sobie z rozproszeniem, takim jak kot czy ciężarówka kurierska, jest stosunkowo proste. Przygotowujesz się, zmieniasz kierunek i idziesz dalej. Kiedy wyprowadzasz dwa psy, rozproszenie wywołuje reakcję łańcuchową. Pies A zauważa kota i wyrywa do przodu. Pies B widzi szarpnięcie psa A i zakłada, że istnieje zagrożenie lub pogoń, więc również wyrywa. Teraz masz do czynienia z podwójną wagą i podwójnym pędem. Próba odciągnięcia ich samą siłą rąk to przegrana walka. Uszkodzisz ramiona, stracisz równowagę lub puścisz smycz.

Błędem popełnianym przez większość spacerowiczów jest próba przyciągnięcia psów z powrotem do klatki piersiowej. Wyzwala to odruch sprzeciwu. Kiedy ciągniesz psa do tyłu, jego naturalnym fizycznym instynktem jest pochylenie się do przodu i mocniejsze ciągnięcie przeciwko naciskowi. Gdy robią to dwa psy, walczysz z przegraną bitwą z fizyką. Musisz przekierować ich głowy i zmienić ich linię wzroku, a nie tylko ciągnąć za szyje.

Zamiast tego sprawdza się zwrot z kotwicą i blokada ciała. Zamiast ciągnąć rękami do tyłu, musisz zablokować łokcie przy żebrach, ugiąć kolana, aby obniżyć środek ciężkości, i użyć całego ciężaru ciała jako kotwicy. Odwróć się plecami do rozpraszacza i natychmiast idź w przeciwnym kierunku. Obracając ciało, zmuszasz psy do podążania za ruchem Twojego korpusu, zamiast próbować wygrać z nimi walkę na rękę. Użyj bioder, aby zablokować im drogę, jeśli spróbują Cię obejść.

Twój krok do działania na ten tydzień to znalezienie spokojnego miejsca, takiego jak podjazd lub róg parku. Przećwicz nagły zwrot o 180 stopni z oboma psami, gdy w pobliżu nie ma żadnych rozpraszaczy. Przyzwyczaj je do myśli, że kiedy Twoje biodra się obracają, spacer natychmiast zmienia kierunek.

Ustalanie granic dla przerw na toaletę

Kiedy pozwalasz obu psom węszyć i sikać kiedy i gdzie chcą, pojawia się chaos. Pies A zatrzymuje się przy hydrancie. Pies B również go czuje, próbuje się dopchać, a ich smycze skręcają się w precel. Następnie pies B postanawia podnieść nogę, podczas gdy pies A wciąż węszy, co prowadzi do nieprzyjemnych wypadków. Pozwalanie im na traktowanie całego spaceru jako darmowej przerwy na toaletę gwarantuje, że spędzisz cały czas na rozplątywaniu smyczy i sprzątaniu.

To ciągłe zatrzymywanie się niszczy również korzyści sercowo-naczyniowe ze spaceru dla Ciebie. Dobry spacer powinien mieć swój rytm. Jeśli zatrzymujesz się co krok, ponieważ jeden z Twoich psów znalazł szczególnie interesujące źdźbło trawy, to nie spacerujesz, tylko stoisz na zimnie, podczas gdy Twoje psy czytają lokalną mapę zapachów.

Zamiast tego sprawdzają się ustrukturyzowane strefy węszenia. Podziel spacer na czas pracy i czas węszenia. W czasie pracy oba psy muszą iść na swoich wyznaczonych torach bez zatrzymywania się. Co kilka minut znajdź bezpieczny kawałek trawy, daj sygnał zwalniający, np. "niuchaj", i pozwól im eksplorować. Nawet w czasie węszenia musisz trzymać je po przeciwnych stronach trawnika. Kieruj je w osobne miejsca, aby nie tłoczyły się i nie plątały sprzętu. Gdy czas minie, użyj hasła przywołującego, np. "idziemy", aby sprowadzić je z powrotem na ich ustrukturyzowane tory.

Twój krok do działania na ten tydzień to zidentyfikowanie trzech konkretnych obszarów trawiastych na Twojej stałej trasie spacerowej. Używaj ich jako wyznaczonych przystanków na toaletę. Trzymaj psy na ich ustrukturyzowanych torach pomiędzy tymi przystankami, nie pozwalając im zatrzymywać się przy każdym słupku.

Dzielenie się obowiązkami podczas spacerów

Jeśli spróbujesz robić wszystko sam każdego dnia, w końcu zaczniesz obawiać się codziennych spacerów. Wyprowadzanie dwóch psów jest wymagające fizycznie i wyczerpujące psychicznie. Musisz być niezwykle świadomy otoczenia, zarządzać dwoma zestawami mowy ciała i stale korygować chwyt. Czasami najlepszym rozwiązaniem jest po prostu podzielenie się tym ciężarem z kimś, kto rozumie te zmagania.

Właśnie tutaj znalezienie lokalnego partnera do spacerów robi ogromną różnicę. Kiedy masz ze sobą drugą osobę, każdy z Was może zająć się jednym psem. Daje to każdemu psu indywidualną uwagę, której potrzebuje, pozwalając im jednocześnie na socjalizację i wspólny spacer w stadzie. Zamienia to stresujący obowiązek w relaksujące, towarzyskie zajęcie zarówno dla Ciebie, jak i dla Twoich pupili. Możecie rozmawiać, dzielić się wskazówkami i cieszyć się świeżym powietrzem bez ciągłego strachu przed poplątaniem smyczy.

Jeśli chcesz znacznie ułatwić sobie codzienne spacery, otwórz mapę Walk With Me w telefonie i poszukaj różowych znaczników łapek, aby znaleźć innych właścicieli psów spacerujących w Twojej okolicy. Możesz zaplanować wspólny spacer, podzielić stado i zamienić chaotyczną walkę z dwoma psami w płynną, wspólną przechadzkę.