Jak Powstało Walk With Me

Uwielbiam chodzić. Bardzo. Robię to głównie po to, żeby oczyścić umysł, przemyśleć minione wydarzenia, oraz dla celów fitnessowych. Więc za każdym razem, gdy mogę, po prostu idę na spacer. Nie ma znaczenia gdzie, jak długo, ani co bym robił podczas tego spaceru. Po prostu włączam muzykę i idę. Sprawia mi to przyjemność. To mój czas "dla siebie" i czuję się zrelaksowany oraz zmęczony po dobrym spacerze w dobrym tempie. Znalezienie ludzi, którzy kochają chodzić, nie jest łatwym zadaniem, ale rzecz w tym, że widzę tych "samotnych spacerowiczów" wokół siebie cały czas: w parku, na ulicach, przy pomnikach i słynnych miejscach, i wtedy uświadomiłem sobie, że nie jestem sam. Jest wiele innych osób, które też kochają chodzić, tak jak ja!

Mam bardzo bliskiego i dobrego przyjaciela, i jednym z powodów, dla których dobrze się dogadywaliśmy, było to, że on też uwielbia chodzić. Zdecydowanie jest bardziej rygorystyczny co do swoich spacerów i rutyn i trzyma się ich częściej niż ja. To część jego codziennej rutyny, żeby wychodzić na spacery, i on też naprawdę uwielbia tę aktywność. Kiedy zaczęliśmy razem chodzić, oboje szybko zdaliśmy sobie sprawę, że WOW, chodzenie z kimś jest naprawdę przyjemne. Nie tylko trening czy wspólne ćwiczenia, ale po prostu spacer, który mógł zakończyć się posiłkiem, drinkiem, gdzieś w ciekawym miejscu. Nie miało znaczenia, każdy spacer był inny, a rodzaj rozmów, jakie prowadziliśmy, i tematy, jakie poruszaliśmy, zawsze były ciekawe. Nawet w dni, kiedy żaden z nas nie miał ochoty na gadanie, i tak znajdowaliśmy interesujące tematy dziejące się wokół nas, które były świetnym pretekstem do rozmowy.

I wtedy moje doświadczenie chodzenia stało się towarzyskie. Zacząłem prosić coraz więcej osób, żeby pochodziły ze mną, żeby po prostu wyjść na spacer gdziekolwiek i miło porozmawiać, i, co zaskakujące, odzew był fantastyczny. Odkryłem, że tak naprawdę jest mnóstwo ludzi, którzy kochają chodzić tak samo jak ja, i chociaż mogą robić to z różnych powodów, cieszą się tym tak samo jak ja. Wtedy właśnie pomysł zaczął powoli kiełkować w mojej głowie.

Wciąż to pamiętam. To była szczególnie jedna zimna środa w październiku albo listopadzie 2025. Miałem wcześniejszą umowę z przyjacielem, żeby pochodzić tamtej nocy. Skończyłem pracę, była 17:00, zapytałem przyjaciela, czy nadal jest chętny na spacer, a on powiedział mi, że ma coś na głowie i dołączy do mnie w weekend. Powiedziałem, że nie ma sprawy, i i tak poszedłem na spacer.

Tamtego dnia, pamiętam, naprawdę chciałem mieć kogoś, z kim mógłbym porozmawiać. I pamiętam, jak szedłem po mieście w tym zimnie i myślałem: "Ojej, byłoby miło mieć teraz kogoś, z kim mógłbym pochodzić." A potem myślałem dalej: "Czy istnieje jakaś aplikacja, gdzie otwierasz ją i dosłownie widzisz ludzi chodzących?" Wyobrażałem sobie jakąś fajną mapę z aktywnymi spacerami odbywającymi się właśnie teraz, pokazanymi jako zielone znaczniki, i zaplanowanymi, pokazanymi jako kalendarze, i dosłownie widziałem ten interfejs w głowie:

Wyciągnąłem telefon i idąc, zacząłem szukać informacji na ten temat, i co się okazało? Nic takiego nie istniało. W ogóle! Są jakieś aplikacje, które dopasowują cię do innych osób w okolicy chcących chodzić w stylu Tindera, gdzie przesuwasz w prawo albo w lewo w poszukiwaniu partnera do spacerów (dla mnie to naprawdę dziwna koncepcja, ale okej), ale nie było żadnej innej aplikacji takiej jak Walk With Me. Nawet sama nazwa "Walk With Me" kojarzyła się z podróżami samorefleksyjnymi i aplikacjami duchowymi, co było tym bardziej interesujące, widząc, że ta marka nie kojarzy się z tym, co dosłownie ma w tytule: akt "chodzenia" "z kimś". Więc kiedy podczas tamtego spaceru dostrzegłem tę lukę, pamiętam, że zawróciłem o 180 stopni i skierowałem się prosto do domu, i zabrałem się do pracy.

3 miesiące później Walk With Me trafiło na iOS i Androida z pełnym zestawem funkcji, i nie mogłem być bardziej dumny z tego osiągnięcia.