Walk With Me เกิดขึ้นได้อย่างไร

ผมรักการเดิน รักมากจริง ๆ ผมทำมันเป็นหลักเพื่อทำให้หัวโล่ง ทบทวนเรื่องราวในอดีต และเพื่อจุดประสงค์ด้าน ฟิตเนส ดังนั้นทุกครั้งที่มีโอกาส ผมจะออกไปเดินทันที ไม่สำคัญว่าจะไปที่ไหน นานแค่ไหน หรือจะทำอะไรระหว่างการเดินนั้น ผมแค่เปิดเพลงแล้วออกเดิน ผมชอบมัน มันคือเวลาส่วนตัวของผม และผมจะรู้สึกผ่อนคลายและเหนื่อยแบบสบาย ๆ หลังจากเดินดี ๆ ด้วยจังหวะที่ดี การหาคนที่รักการเดินไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ประเด็นคือ ผมเห็น "คนเดินคนเดียว" เหล่านี้อยู่รอบตัวตลอดเวลา ทั้งในสวนสาธารณะ บนถนน ตามอนุสาวรีย์และสถานที่มีชื่อเสียง และนี่เองที่ทำให้ผมตระหนักว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีคนอื่นอีกมากมายที่รักการเดินเหมือนกับผม!

ผมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ดีมาก และหนึ่งในเหตุผลที่เราเข้ากันได้ดีก็เพราะเขาก็รักการเดินเหมือนกัน เขาเคร่งครัดกับการเดินและกิจวัตรของตัวเองมากกว่าผมแน่นอน และทำตามมันสม่ำเสมอกว่าผมด้วย การเดินเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันของเขา และเขาก็รักกิจกรรมนี้จากใจจริงเช่นกัน ตอนที่เราเริ่มเดินด้วยกันครั้งแรก เราทั้งคู่ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า ว้าว การเดินกับใครสักคนนั้นสนุกจริง ๆ ไม่ใช่แค่ฝึกซ้อมหรือออกกำลังกายด้วยกัน แต่เป็นแค่การเดินที่อาจจบลงด้วยมื้ออาหาร เครื่องดื่ม หรือที่ไหนสักแห่งที่น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นอะไร แต่ละการเดินก็แตกต่างกันไป และประเภทของบทสนทนาที่เรามีกับประเด็นที่เรายกขึ้นมาพูดก็น่าสนใจเสมอ แม้แต่วันที่พวกเราไม่ได้อยากคุยเป็นพิเศษ เราก็ยังพบหัวข้อน่าสนใจที่เกิดขึ้นรอบตัวเราซึ่งเป็นตัวเปิดบทสนทนาที่ดีเยี่ยม

และนี่คือจุดที่ประสบการณ์การเดินของผมกลายเป็นเรื่องเชิงสังคม ผมเริ่มชวนคนมากขึ้นเรื่อย ๆ ให้ เดินไปกับผม แค่ออกไปเดินที่ไหนสักแห่งและสนุกกับการพูดคุย และที่น่าประหลาดใจคือการตอบรับนั้นยอดเยี่ยมมาก ผมพบว่าจริง ๆ แล้วมีคนมากมายที่รักการเดินพอ ๆ กับผม และแม้พวกเขาอาจทำมันด้วยเหตุผลที่ต่างกัน แต่ก็สนุกกับมันพอ ๆ กับที่ผมสนุก นี่คือจุดที่ไอเดียเริ่มค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของผม

ผมยังจำได้ชัดเจน มันคือคืนวันพุธที่หนาวเย็นเป็นพิเศษในเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายนปี 2025 ผมนัดกับเพื่อนไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะไปเดินด้วยกันคืนนั้น ผมเลิกงานตอนห้าโมงเย็น ถามเพื่อนว่ายังอยากไปเดินอยู่ไหม เขาบอกว่ามีธุระอื่นและจะมาร่วมกับผมช่วงสุดสัปดาห์แทน ผมบอกว่าไม่เป็นไร แล้วก็ออกไปเดินคนเดียวอยู่ดี

วันนั้น ผมจำได้ว่าอยากมีใครสักคนให้พูดคุยด้วยจริง ๆ และผมจำได้ว่าเดินอยู่ในเมืองท่ามกลางอากาศหนาวนั้นแล้วคิดว่า "โอ้โห ถ้ามีใครสักคนให้เดินไปด้วยตอนนี้ก็คงดี" แล้วผมก็คิดต่อไปว่า "มีแอปแบบไหนไหมนะที่เปิดขึ้นมาแล้วเห็นคนกำลังเดินได้จริง ๆ" ผมจินตนาการถึงแผนที่สวย ๆ ที่แสดงการเดินแบบเรียลไทม์ที่กำลังเกิดขึ้นเป็นหมุดสีเขียว ส่วนที่กำหนดตารางไว้แสดงเป็นไอคอนปฏิทิน และผมสามารถจินตนาการหน้าตา UI นี้ในหัวได้อย่างชัดเจน

ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเริ่มค้นหาข้อมูลเรื่องนี้ระหว่างเดิน แล้วรู้อะไรไหม? ไม่มีอะไรแบบนั้นอยู่เลย ไม่มีเลยจริง ๆ! มีบางแอปที่จับคู่คุณกับคนอื่นในพื้นที่ที่อยากเดินในสไตล์คล้าย Tinder ที่คุณปัดขวาหรือซ้ายเพื่อหาเพื่อนเดิน (แนวคิดที่แปลกมากสำหรับผม แต่ก็โอเค) แต่ไม่มีแอปอื่นเหมือน Walk With Me เลย แม้แต่ชื่อ "Walk With Me" ก็เคยถูกเชื่อมโยงกับการเดินทางสะท้อนตัวเองและแอปเชิงจิตวิญญาณ ซึ่งยิ่งทำให้น่าสนใจที่เห็นแบรนด์นี้ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่มันสื่อความหมายตามตัวอักษรในชื่อ นั่นคือการกระทำของการ "เดิน" "ไปกับ" ใครสักคน ดังนั้นเมื่อระหว่างการเดินครั้งนั้นผมตระหนักถึงช่องว่างนี้ ผมจำได้ว่าหันหลังกลับ 180 องศาแล้วมุ่งตรงกลับบ้านเพื่อลงมือทำงานทันที

3 เดือนต่อมา Walk With Me เปิดตัวบน iOS และ Android พร้อมฟีเจอร์และฟังก์ชันครบครัน และผมภูมิใจในความสำเร็จนี้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้