Spacer z poszukiwaniem skarbu

Dzieci, które narzekają na dwudziestominutowy spacer, chętnie przejdą godzinę, jeśli na końcu czeka skarb. Spacer z poszukiwaniem skarbu dla dzieci zajmuje około pół godziny przygotowań, kosztuje prawie nic i zamienia Twoją okolicę w mapę pełną tajemnic. Cała sztuka polega na pisaniu wskazówek dopasowanych do wieku dziecka i wyznaczeniu granic, zanim ktokolwiek zacznie biegać. Oto jak ja bym to zorganizował, od pierwszej wskazówki do nagrody. To jedna z gier rodzinnych z naszego poradnika walking games i ta, która wywołuje najwięcej uśmiechów.

Jak działa spacer z poszukiwaniem skarbu

Planujesz trasę z pięcioma do ośmiu przystanków. Na każdym przystanku znajduje się wskazówka, która prowadzi do następnego. Ostatnia wskazówka prowadzi do skarbu. Dzieci pokonują trasę, rozwiązując zagadki, a Ty idziesz z nimi.

Są dwa sposoby na podawanie wskazówek. Możesz ukryć je wcześniej, co najbardziej przypomina prawdziwe poszukiwanie skarbów, ale oznacza przejście trasy dwa razy i modlitwę, żeby nikt nie ruszył Twojej wskazówki. Lub możesz nosić je ze sobą w ponumerowanych kopertach i wręczać kolejną, gdy dzieci dotrą we właściwe miejsce. W przypadku publicznej ulicy wolę drugie rozwiązanie. Nic nie ginie, nic nie ląduje w koszu, a w razie czego możesz na bieżąco dostosować trudność.

Pisanie wskazówek dla różnych grup wiekowych

Wskazówka to serce gry, a właściwa wskazówka zależy od tego, kto ją czyta.

Wiek od 3 do 5 lat: wskazówki obrazkowe. Jeszcze nie potrafią czytać, więc narysuj je lub wydrukuj zdjęcie. Zdjęcie skrzynki pocztowej na rogu. Rysunek drzewa z ławką pod nim. Patrzą na obrazek, znajdują prawdziwy obiekt i dostają następną wskazówkę. Trzymaj przystanki blisko siebie, w odległości minuty lub dwóch, aby nigdy nie straciły zainteresowania.

Wiek od 6 do 8 lat: proste zagadki. Krótkie rymowanki sprawdzają się świetnie. „Jestem czerwona, wysoka i pożeram listy, to wszystko” dla skrzynki pocztowej. „Tam, gdzie kaczki pływają co dnia, znajdziesz wskazówkę obok łódki” dla stawu. Przeczytajcie je razem na głos, jeśli czytanie idzie jeszcze powoli.

Wiek od 9 do 12 lat: prawdziwe zagadki. Teraz możesz pokombinować. Wskazówki typu liczy-i-idź: „Policz domy z niebieskimi drzwiami na tej ulicy. O tyle latarni dalej musisz przejść”. Wskazówki szyfrowe: prosta zamiana liter, gdzie A=1, B=2. Wskazówki obserwacyjne: „Znajdź numer domu, który jest rokiem urodzenia babci”. Te dzieci chcą czuć się sprytne, więc niech się trochę wysilą.

Mieszany wiek: daj każdemu zadaniu dwie wersje, obrazek dla malucha i zagadku dla starszaka. Pozwól starszemu dziecku przeczytać, a młodszemu zauważyć miejsce. W końcu zaczną współpracować, co jest ideałem.

Ustalanie bezpiecznych granic

Na ulicy bezpieczeństwo jest ponad wszystko. Kilka zasad sprawia, że cała zabawa jest spokojna.

• Wybierz trasę bez dużych dróg do przejścia. Jeśli jest jedno przejście, uczyń je przystankiem, żebyście wszyscy byli tam razem.

• Ustal słowo hasło. Kiedy je powiesz, wszyscy się zatrzymują w miejscu. Przećwiczcie to raz na początku, dzieci to uwielbiają.

• Żadnego biegania naprzód za kolejny róg. Dorosły musi widzieć każde dziecko w każdej chwili.

• Wskazówki zostają na terenie publicznym. Nigdy nie chowaj wskazówki w cudzym ogródku przed domem ani na czyimś płocie, niezależnie od tego, jak kusi żywopłot.

• Umówcie się na punkt spotkania na wypadek, gdyby ktoś się zgubił. Ostatni przystanek jest zazwyczaj najłatwiejszy, bo każdy wie, gdzie jest.

Dla grupy dzieci weź jednego dorosłego na troje lub czworo dzieci. Więcej oczu to więcej zabawy i mniej krzyku.

Nagrody, które nie są słodyczami

Skarb nie musi być duży. Musi wyglądać jak skarb. Kilka pomysłów, które sprawdzają się lepiej niż paczka słodyczy:

• „Skrzynia skarbów” zrobiona z pudełka po butach owiniętego papierem, z małymi zabawkami, naklejkami lub kredą w środku.

• Przeżycie: wybieranie dzisiejszej kolacji, pójście spać piętnaście minut później, wybór filmu.

• Kreda chodnikowa na drogę do domu. Zamienia koniec jednej gry w początek kolejnej.

• Certyfikaty zrobione w domu z ich imieniem. Młodsze dzieci cenią je o wiele bardziej, niż mogłoby się wydawać.

• Roślina lub nasiona do posadzenia, co sprawdza się świetnie, jeśli jedna ze wskazówek dotyczyła kwiatów.

• Kolejne poszukiwanie. Ostatnią nagrodą jest to, że w następny weekend to oni mogą zaplanować i ukryć wskazówki dla Was. Starsze dzieci to uwielbiają i to dobry sposób, by zachęcić je do pisania.

Deszczowe dni i inne warianty

Deszcz. Włóżcie buty i zróbcie to mimo wszystko, ze wskazówkami w szczelnych plastikowych torbach. Wskazówki w kałużach są super („Wskocz w największą kałużę przy zielonej bramie”). Jeśli pogoda jest naprawdę okropna, zagrajcie w wersję domową w domu i ogrodzie, a trasę uliczną zostawcie na kolejny suchy dzień.

Poszukiwanie zdjęć. Zamiast ostatecznego skarbu daj każdemu dziecku listę ośmiu rzeczy do sfotografowania: kot w oknie, czerwone drzwi, pies, coś w kształcie serca. Zdjęcia są skarbem. Świetne dla starszych dzieci, które wyrosły z zabawek.

Poszukiwanie z mapą. Narysuj zgrubną mapę okolicy z zaznaczonym X. Żadnych wskazówek, tylko mapa. Dzieci muszą odgadnąć, gdzie jest X, co uczy je czytania mapy bez nudnej lekcji.

Dwie drużyny. Dwie różne trasy kończące się tym samym skarbem. Drużyna, która dotrze tam pierwsza, wybiera pierwsza z pudła.

Co sprawia, że zabawa nie wychodzi

Zbyt trudne wskazówki. Utknęłoby dziecko to znudzone dziecko. Jeśli utkną na dłużej niż minutę, daj podpowiedź. Celem jest poczucie rozwiązania, a nie sama zagadka.

Za dużo przystanków. Osiem to w sam raz dla większości dzieci. Potem uwaga spada. Mniej, za to lepszych wskazówek jest lepsze niż długa lista.

Zbyt długa trasa. Dla małych dzieci trzymaj cały spacer poniżej pół godziny. Dla starszych godzina jest w porządku, jeśli wskazówki wciąż się pojawiają.

Skarb, który rozczarowuje. Zapakuj go, ukryj, spraw, by ostatnia wskazówka była dramatyczna. Finałowe odkrycie to moment, który zapamiętają.

Uczynienie z tego rodzinnego zwyczaju

Poszukiwanie skarbów sprawdza się świetnie jako comiesięczny rytuał rodzinny, z inną trasą i innym dzieckiem odpowiedzialnym za wskazówki za każdym razem. Sprawia, że wszyscy spacerują, a nikt nie zauważa, że to ćwiczenia.

Jeśli chcesz, aby dołączyły inne rodziny, zaplanowany spacer ułatwia organizację: Walk With Me pozwala zaplanować spacer, dodać trasę z maksymalnie pięcioma przystankami i zachować ją tylko dla znajomych. Pięć przystanków to też idealna długość na rodzinne poszukiwania. Walk With Me jest darmowy na iOS i Androida, więc wybierz sobotę i zacznij pisać wskazówki.