Schatzoekwandeling voor kinderen

Kinderen die zeuren over een wandeling van twintig minuten, lopen met alle plezier een uur als er een schat op ze wacht. Een schatzoekwandeling voor kinderen kost ongeveer een half uur om op te zetten, kost vrijwel niets en verandert je eigen buurt in een kaart vol geheimen. De truc is om aanwijzingen te schrijven die passen bij de leeftijd van het kind en grenzen te stellen voordat iemand begint te rennen. Zo zou ik er eentje opzetten, van de eerste aanwijzing tot de prijs. Het is een van de familiespellen uit onze walking games gids, en degene die de meest enthousiaste gezichten oplevert.

Hoe een schatzoekwandeling werkt

Je plant een route met vijf tot acht stops. Bij elke stop is er een aanwijzing, en die aanwijzing leidt naar de volgende stop. De laatste aanwijzing leidt naar de schat. De kinderen lopen de route en lossen de aanwijzingen op, en jij loopt met ze mee.

Er zijn twee manieren om de aanwijzingen te geven. Je kunt ze van tevoren verstoppen, wat het meest aanvoelt als een echte schatzoektocht, maar dat betekent wel dat je de route twee keer moet lopen en moet hopen dat niemand je aanwijzing verplaatst. Of je kunt ze meenemen in genummerde enveloppen en de volgende overhandigen wanneer de kinderen op de juiste plek aankomen. Voor een openbare straat geef ik de voorkeur aan de tweede manier. Er raakt niets kwijt, niets wordt weggegooid en je kunt ter plekke aanpassingen doen als een aanwijzing te moeilijk is.

Aanwijzingen schrijven voor verschillende leeftijden

De aanwijzing is waar het spel om draait, en de juiste aanwijzing hangt af van wie hem leest.

Leeftijd 3 tot 5 jaar: plaatjesaanwijzingen. Ze kunnen nog niet lezen, dus teken het of print een foto. Een foto van de brievenbus op de hoek. Een tekening van een boom met een bankje eronder. Ze kijken naar het plaatje, vinden het echte voorwerp en krijgen de volgende. Houd de stops dicht bij elkaar, een minuut of twee uit elkaar, zodat ze hun interesse nooit verliezen.

Leeftijd 6 tot 8 jaar: eenvoudige raadsels. Korte rijmpjes werken goed. "Ik ben rood en lang, en ik eet brieven, meer niet" voor een brievenbus. "Waar de eenden gaan drijven, zul je je aanwijzing bij een bootje stijven" voor een vijver. Lees ze samen hardop voor als het lezen nog wat langzaam gaat.

Leeftijd 9 tot 12 jaar: echte puzzels. Nu kun je gemeen doen. Tel-en-loop aanwijzingen: "Tel de huizen met blauwe deuren in deze straat. Dat is hoeveel lantaarnpalen je voorbij moet lopen." Code-aanwijzingen: een simpele letterwisseling waarbij A=1, B=2. Observatie-aanwijzingen: "Zoek het huisnummer dat het geboortejaar van oma is." Deze kinderen willen slim gevonden worden, dus laat ze er hard voor werken.

Gemengde leeftijden: geef elke aanwijzing twee versies, een plaatje voor de kleintje en een raadsel voor de oudere. Laat het oudste kind het voorlezen en het jongste de plek aanwijzen. Uiteindelijk werken ze als een team, en dat is de droom.

Veilige grenzen instellen

Op straat komt veiligheid op de eerste plaats. Een paar regels maken het geheel rustig.

• Kies een route zonder grote wegen om over te steken. Als er één oversteekplaats is, maak er dan een stop van zodat jullie daar allemaal samen zijn.

• Stel een "vries"-woord in. Als je het zegt, stopt iedereen waar ze zijn. Oefen het één keer in het begin, kinderen zijn er dol op.

• Niet vooruit rennen voorbij de volgende hoek. De volwassene moet elk kind op elk moment kunnen zien.

• Aanwijzingen blijven op openbare grond. Verstop nooit een aanwijzing in iemands voortuin of op hun muur, hoe verleidelijk de heg ook lijkt.

• Spreek een trefpunt af voor het geval iemand kwijtraakt. De laatste stop is vaak het makkelijkst, omdat iedereen weet waar die is.

Neem voor een groep kinderen één volwassene per drie of vier kinderen mee. Meer ogen betekent meer plezier en minder geschreeuw.

Prijzen die geen snoep zijn

De schat hoeft niet groot te zijn. Het moet als een schat aanvoelen. Een paar ideeën die beter werken dan een zak snoep:

• Een "schatkist" gemaakt van een schoenendoos ingepakt in papier, met kleine speeltjes, stickers of stoepkrijt erin.

• Een ervaring: het avondeten van tonight kiezen, vijftien minuten langer opblijven, de film uitkiezen.

• Stoepkrijt voor de wandeling naar huis. Het verandert het einde van het ene spel in het begin van het volgende.

• Een certificaat dat je thuis hebt gemaakt met hun naam erop. Jongere kinderen koesteren deze veel meer dan je zou verwachten.

• Een plant of zaden om te kweken, wat vooral goed werkt als een van de aanwijzingen over bloemen ging.

• De volgende zoektocht. De uiteindelijke prijs is dat zij de aanwijzingen voor jou mogen plannen en verstoppen volgend weekend. Oudere kinderen vinden dit geweldig, en het is een goede manier om ze te laten schrijven.

Regenachtige dagen en andere varianten

Regen. Trek de laarzen aan en doe het toch, met de aanwijzingen in afgesloten plastic zakjes. Plas-aanwijzingen zijn leuk ("Spring in de grootste plas bij het groene hekje"). Als het echt heel slecht weer is, speel dan de binnenversie in het huis en de tuin, en bewaar de straatroute voor de volgende droge dag.

Fotozoektocht. Geef elk kind in plaats van een laatste schat een lijst met acht dingen om te fotograferen: een kat in een raam, een rode deur, een hond, iets in de vorm van een hart. De foto's zijn de schat. Geweldig voor oudere kinderen die speelgoedprijzen zijn ontgroeid.

Kaartzoektocht. Teken een ruwe kaart van de buurt met een kruis erop. Geen aanwijzingen, alleen de kaart. Kinderen moeten uitzoeken waar het kruis is, wat ze leert om een kaart te lezen zonder les.

Twee teams. Twee verschillende routes die eindigen bij dezelfde schat. Het eerste team dat daar aankomt, mag als eerste iets uit de doos kiezen.

Wat een zoektocht laat mislukken

Aanwijzingen die te moeilijk zijn. Een vastzittend kind is een verveeld kind. Als ze langer dan een minuut vastzitten, geef dan een hint. Het doel is het gevoel van het oplossen, niet de puzzel zelf.

Te veel stops. Acht is genoeg voor de meeste kinderen. Daarna neemt de aandacht af. Minder, betere aanwijzingen verslaan een lange lijst.

Een route die te lang is. Houd voor jonge kinderen de totale wandeling onder een half uur. Voor ouderen is een uur prima als de aanwijzingen blijven komen.

Schat die tegenvalt. Pak het in, verstop het, maak de laatste aanwijzing dramatisch. De uiteindelijke onthulling is het moment dat ze zich zullen herinneren.

Er een familiegewoonte van maken

Plezierige schatzoektochten werken goed als maandelijks familieritueel, met elke keer een andere route en een ander kind dat de leiding heeft over de aanwijzingen. Het zorgt ervoor dat iedereen wandelt zonder dat iemand merkt dat het oefening is.

Als je wilt dat andere families meedoen, maakt een geplande wandeling het gemakkelijk om te plannen: met Walk With Me kun je een wandeling plannen, een route met maximaal vijf stops toevoegen en deze alleen voor vrienden houden. Vijf stops is ook een mooi formaat voor een familieschatzoektocht. Walk With Me is gratis op iOS en Android, dus kies een zaterdag en begin met het schrijven van aanwijzingen.