Wandelroute Athene: Op eigen houtje door Plaka en de Acropolis

Athene draagt haar geschiedenis in lagen, en de meeste daarvan liggen opgestapeld in één klein deel van de oude stad, vlak onder de grote rots van de Acropolis. Deze zelfgeleide wandeling door Athene loopt in een cirkel om die rots heen, door de oudste wijken, langs de vervallen marktpleinen waar de democratie ooit werd bedacht, en langs de tempels die al tweeënhalfduizend jaar over de stad waken. Het is een van de meest compacte zelfgeleide wandelingen die je kunt vinden. De route is amper drie kilometer lang, maar brengt je van een modern plein naar de geboorteplaats van de westerse beschaving en weer terug. Trek goede schoenen aan voor het marmer en de hellingen, neem water en een hoed mee, en gun deze eeuwenoude stenen de rustige ochtend die ze verdienen.

Voor je vertrekt

Trek hier een ochtend voor uit, zo'n drie uur in een rustig tempo en veel langer als je de Acropolis zelf opgaat, die zeker een onhaast uur of twee verdient. Athene is een groot deel van het jaar warm en zonnig, en de oude bezienswaardigheden bieden weinig schaduw. Begin dus vroeg, neem water mee en draag een hoed en schoenen met grip, want het oude marmer onder je voeten is door miljoenen stappen spiegelglad gepolijst. Koop je ticket voor de Acropolis vooraf online als dat kan, want de rij bij de kassa kan lang zijn, en overweeg het combinatieticket dat ook de Agora en de andere oude locaties op deze route dekt. De wijken rond de rots zijn klein en goed beloopbaar. De helft van het plezier zit hem in het dwalen door een smal trappenstraatje en kijken waar je uitkomt, want de Acropolis torent altijd boven je uit als herkenningspunt. Stop regelmatig voor een frappé of een bordje met hapjes in Plaka, want rusten in de schaduw hoort er nu eenmaal bij op een warme dag.

Syntagmaplein

Begin op het Syntagmaplein, het moderne hart van Athene. Dit is een breed, open plein voor het grote oude koninklijke paleis waarin nu het Griekse parlement is gevestigd. Het plein is de plek waar de stad samenkomt, feestviert en protesteert, en het is een passend startpunt op de grens tussen de moderne en de oude hoofdstad. Als je timing goed is, kun je de wisseling van de wacht voor het parlement zien, uitgevoerd door de Evzones in their opvallende traditionele uniformen met geplooide rokken en schoenen met pompons. Dit is een langzame en precieze ceremonie die elk uur veel bekijks trekt. Achter het parlement liggen de groene Nationale Tuinen, een heerlijk koele plek om even te ontsnappen aan de drukte. Bepaal hier je richting met de Acropolis in het zuidwesten, verlaat het plein via de zuidwesthoek en wandel richting de oude stad, waarbij je de moderne stad langzaam achter je laat. Binnen een paar minuten maken de brede lanen plaats voor smallere, rustigere straatjes en ben je in Plaka.

Plaka

Plaka is de oudste onafgebroken bewoonde wijk van Athene, een doolhof van neoclassicistische huizen, bougainville, taverna's en piepkleine winkeltjes rond de noordelijke en oostelijke hellingen van de Acropolis. De smalle, grotendeels autovrije straatjes klimmen en kronkelen, en de wijk is gemaakt om heerlijk doelloos in rond te dwalen. Stop die kaart dus maar weg en sla het straatje in dat er het leukst uitziet. De autovrije Adrianou-straat loopt er dwars doorheen, vol met cafés en kraampjes, maar de echte magie vind je een straatje verderop, in de stille hoekjes waar katten op drempels liggen te dommelen en er geen verkeer is behalve andere wandelaars. Je passeert fragmenten van de oude stad die tussen de huizen omhoog steken, een losse zuil hier, een Romeinse muur daar, want Plaka is direct boven op de klassieke stad gebouwd. Stop voor een koffie onder een plataan, snuffel wat rond in de winkeltjes en laat de wijk het tempo bepalen. Naarmate je hoger klimt richting de voet van de rots, veranderen de huizen van karakter en glijd je bijna ongemerkt een hoekje van Plaka binnen dat zo van een Grieks eiland weggelopen lijkt te zijn.

Anafiotika

Anafiotika is een van de mooiste verrassingen in Athene, een piepklein buurtje van witgekalkte huizen met blauwe luiken die tegen de noordelijke helling van de Acropolis aan liggen. Het ziet er precies uit als een dorpje op een Cycladen-eiland. Dat is geen toeval, want het werd in de negentiende eeuw gebouwd door arbeiders die van het eiland Anafi waren gehaald om aan het paleis van de nieuwe koning te werken. Zij bouwden huizen in de stijl van de eilanden die ze hadden achtergelaten. De steegjes hier zijn amper een schouder breed, met trappen en bochten, vol bloemen en katten, en ze lopen dood of draaien terug op een manier die echt als een eiland aanvoelt. Er zijn geen auto's en bijna geen winkels, alleen stille huizen en hier en daar een piepkleine kapel, met de grote rots die direct boven je oprijst. Het is een magische, verstilde plek die je makkelijk mist, en dat maakt het juist zo bijzonder. Wandel langzaam, praat zachtjes en geniet van het bijzondere gevoel een zonovergoten eiland te vinden midden in een hoofdstad. Volg de smalle paadjes naar het westen en beneden, en ze brengen je naar de rand van de archeologische vindplaatsen, waar de ruïnes beginnen.